บทที่ 45 .

เธอหันไปมองร่างใหญ่เคียงกายด้วยสีหน้าวิตก แต่คงไม่กล้าเล่าความฝันนั้นให้เขาฟังหรอก

“เป็นอะไร ฝันร้ายหรือ?” เขาเปิดโคมไฟพลางขยี้ตาถามเสียงงึมงำ

“แค่ฝันร้ายค่ะ ไม่มีอะไร”

“อืม นอนได้แล้ว”

"ค่ะ" เธอทิ้งตัวลงนอนตามเขาติดๆ แต่ยังคงนอนนิ่งกรอกดวงตาไปมาในความมืด

ยิ่งนับวันที่เขาอ่อนโยนมากขึ้นพร้อมๆกับฝันถึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ